Gerrit
Gerrit is een man die niet opvalt, hij groet je met een hoofdknik, maar de meeste mensen zien het niet eens. Hij is een man die steeds bij de gymlessen als laatste nog op het bankje zat te wachten om gekozen te worden en naar verluid was hij zelfs een keer helemaal over het hoofd gezien en vond de schoonmaakster die na de schooldag het luie en sportieve zweet van de vloer te lijf ging, hem zittend op het bankje aan, wachtend tot hij gekozen zou worden.
Gerrit wandelt iedere dag en wordt daarbij vergezeld van iets wat, zo wordt gezegd, een hond is van onbestemd ras dat meer doet denken aan Boris Karlov in vermomming dan een hond. Het diertje drentelde steeds braaf mee als ik weet niet of u het versje kent, als jongere kende ik het helemaal uit mijn hoofd, het lammetje van Mary, dat evenwel wit als sneeuw was. *)
Kortom, Gerrit bestaat, maar hij valt niet op, tot die ene dag…
Gerrit kwam met grote passen aanzetten met een gezicht dat deed denken aan een over acterende ster uit de periode van de stomme film die net te horen heeft gekregen dat haar opa vreemd is gegaan met een dame die zich liggend staande probeert te houden, in populaire woorden, een lichte vrouw. Zijn ogen schoten vuur.
“Ik, ik, ik, ik….”
Een ieder keek vol verwachting van het vervolg van zijn betoog.
“Ik liep, ik liep, ik liep met Blacky…met Blacky…”
Dat is, zo dachten de toekijkende buurtgenoten, dat beestje zijn dat hem altijd trouw en braaf vergezelt en volgt.
En toen, het was als een het starten van een grasmaaier op brandstof, of een motorboot, twee, drie keer trekken, prrrt, prrrt, prrrt, maar dan meteen volle kracht.
Gerrit kwam op stoom, die inmiddels ook rijkelijk uit zijn oren spoot.
“Ik liep met Blacky door de wijk, dat doe ik altijd, toen ik ineens omver gesmeten werd door een reusachtig wezen met een tong als een miereneter. Deze tong liet het enthousiast over mijn gezicht en bovenste ledematen dwalen en toen de mist was opgetrokken ontdekte ik, dat ik te maken had met een ruige grote hond, je weet wel, zo’n Franse, die vernoemd is naar het Franse woord voor bijten.”
“Een Franse bulldog.” Probeerde iemand.
“Nee, heel groot, zwart, heeeel groot met een lange natte tong.”
“Bouvier?” probeerde iemand.
“Zo iets ja, een Boe Vier ja. En toen, toen, toen..” De motor haperde even, maar kwam meteen op volle gang. “Ben ik gevallen en is Blacky van schrik weg gelopen, ik ben Blacky kwijt, mijn Blacky, weg. Wat een vreselijk hond die me aangevallen heeft, die moet meteen niet een maar wel tien spuitjes krijgen en worden opgesloten in een asiel. Rotbeest…”
“Nu gebruik je wel erg grote woorden.” Merkte een moralistische toeschouwer op.
“Alleen omdat ik geen grotere kan bedenken” schreeuwde Gerrit.
Hij nam opnieuw de pose aan van de eerder genoemde actrice, maar nu op het moment dat ze te horen had gekregen dat diezelfde, of een andere, opa zich in de schuur heeft verhangen. Tranen liepen over zijn wangen, de wanhoop straalde uit zijn ogen.
“Is dat die hond, nou ja, hond, die daar net om de hoek komt aanlopen?” merkte een opmerkzame buur op.
Gerrit keek in de aangewezen richting en zijn pose en gedrag veranderde meteen met zijn ogen de uitdrukking van een moeder die haar eerstgeborene de eerste wankele schreden op het pad des levens ziet zetten. ‘Is het geen schat?’ zei hij. ‘Is het geen engeltje?’ een traan van ontroering gleed langzaam van zijn oog naar zijn kin.
Gerrit bedaard en de motor sloeg gelijk af terwijl hij Blacky in zijn armen nam.
Beschaamd keek hij de kring van toeschouwers aan, knikte even en liep zwijgend verder, terug de vergetelheid in.
“Wie was dat rare mannetje” vroeg iemand.
“Oh zo maar iemand denk ik. Ik ken hem niet.”
Zwijgend trok de menigte zich weer terug naar huis.
*)
Marij had een lammetje,
een lammetje, een lammetje.
Marij had een lammetje,
de wol zo wit als sneeuw.
En waar Marij ook heenging,
heenging, heenging,
en waar Marij ook heenging,
het lammetje ging mee.