Life sucks and then you die.
Je wordt geboren, pijnlijk voor je moeder, een borrel voor je vader en hun ouders zijn blij, maar beseffen ook dat de opa en oma zijn geworden.
Je speelt je blij door je jonge jaren heen en verlangt naar school.
Op school leer je rekenen, schrijven, lezen, maar ook binnen de lijntjes die ergens zijn vastgesteld te leven op straffe van een vermaning of, in onze tijd, een klap voor je kanis of met een spaans rietje op je vingers.
De aanpassing is begonnen.
Daarna middelbare school maar ook de puber. Je verzet je tegen je ouders, de leerkrachten, de pastoor, de politie. Je leert andere lijntjes waar je tussen moet blijven.
Je studeert af en/of gaat werken, je laatste beetje zelf wordt je afgenomen. Functiebeschrijvingen bepalen wat je moet doen en je mag niet doen wat je wilt doen.
Je trouwt en krijgt kinderen, bij een dochter krijg je van je vader de single met “Op een mooie Pinksterdag” en bij een zoon een fles jonge jenever die hij meteen soldaat maakt.
Dus kom je in de midcareer crisis, rond je 30e en zie je dat je werk hebt wat niet bij past en dat je er de komende 40 jaar aan vast zit, want je bent aangepast.
Dan komt ook nog de midlifecrisis, omdat (bij mannen) de viriliteit toeneemt, maar de vrouwen je niet meer zien zitten, zeker niet in je cabrio met geblondeerd haar.
Je kinderen puberen en je vader zegt met een wijze glimlach dat je het betaalde schuld is.
Dan begint bij vrouwen de overgang, de menopauze en mannen komen moeten dat ook weer zien te overleven, wat ook niet echt bevorderlijk is voor de mentale gezondheid.
Pubers, even opstandig al jij vroeger noemen je Boomer, Babyboomer, corrigeer je. Of je een hengst tegen je harsen wilt, informeren ze terug. “Tja, ik heb ze tenminste” denk je niet te hardop,
Na de overgang bij de vrouwen in je leven begint de ondergang. Je bent over de helft. Je bent tegen de 60 en dringt het besef door de je toch nog jaren door moet werken.
De eerste naasten gaan dood en je gevoel voor onsterfelijkheid neemt langzaam af.
Je wordt opa of oma, leuk, maar je beseft dat het ook een teken van gevorderde leeftijd is.
Je sleept je naar de AOW en pensioen, komt terecht in een ouderenverzamelgebouw, samen met anderen die de hele dag klagen en mopperen omdat ze nooit een hobby hebben gevonden, dus zich kapot vervelen en zeuren dat je mee naar de bingo moet gaan.
“Bingo? Dat is voor oude sukkels”.
Je sleept je van kwaal naar kwaal en uiteindelijk komt het bittere einde. Je denkt op je sterfbed na over je leven en ziet in dat je nooit echt geleefd hebt.
Twee appartementen verder woont een fan van Hazes jr, herrie die je haat. De muziek dringt door de dunne wanden heen "Leef alsof het je laatste dag is".
"Ja, had ik dat maar gedaan."
Een les te laat komt dus. Maar ja, je was geen Brabo...
Leven is de optelsom van al je keuzes!
Maak op tijd de juiste keuze!