Het zal de vaste lezer niet ontgaan zijn, maar wij zijn in het bezit van een hondje. Het beestje is ons, met een verhaal populair bij verkopers van auto-occasions, “hij is van een oud vrouwtje geweest”, aangesmeerd door een dochter, die, net als haar zus, niet toevallig ook een dochter van ons, van haar liefde voor dieren een verdienmodel heeft gemaakt.
Het vrouwtje was gaan hemelen blijkbaar en het beestjen naar het asiel doen vonden ze geen optie, dus stuurden ze een appje naar ons, of dat niks was voor ons, omdat we oud waren (een feit dat we liever niet onder ogen zien) en beweging, zoals het uitlaten van een hond, nodig zouden hebben.
“Ik ga wel kijken wat het is” reageerde de vrouw en een uur later kwam ze, geheel naar mijn verwachting, in huis met een zwart mormel dat zou luisteren naar de naam Sjefke, wat we nu niet echt leuk vonden en na intern beraad werd het beest omgedoopt tot Dex, wat hem meteen een stuk aantrekkelijker maakte.
Dex is een schotse terrier, voor liefhebbers van mijn favoriete Schots exportproduct, er staan twee soortgenoten van hem, wars van racisme, neus aan neus op het etiket van een redelijke whisky.
Wellicht kennen de ouderen onder ons nog de beeldjes waarbij door een anaal ingebracht magneetje de hondjes elkaar een neusje gaven, tenzij een van de magneetjes verkeerd om werd ingebracht, wat een beeld oplevert dat we tijdens het uitlaten van Dex dagelijks, als we mensen met een andere hond ontmoeten, zien gebeuren.
Waar met de leeftijd vrienden vaak steeds verder van je verwijderd raken of uit het leven verdwijnen, krijg je met het uitlaten van een hond contact met anderen mensen. Mensen die je wel kent, maar niet kent eigenlijk. Je kent de naam van de hond, maar zelden de naam die bij het andere eind van de lijn hoort. Waar de honden even neus aan neus of neus aan kont gaan, beperkt de confrontatie zich vaak tot een “goede morgen” of na “goede” het van toepassing zijnde dagdeel.
Soms zie je mensen die niet vergezeld gaan van een dier en komen er teksten als :
“Bettie” (Tilburgs voor bijt hij, honden zijn voor mensen blijkbaar altijd reu).
“Makkumaaien” (Mag ik hem aaien?)
“Ohhh een whisky hondje”
“Hé een Schotse, die ziede nie veul mir”
Ja, een hond is leuk voor de beweging en je leert iets van andere mensen, ook als je laat in de avond door het raam kijkt en ziet wat er op de TV speelt. Zoals van de nette oudere man die op de begane grond woont en een film die zeker als 18plus,plus betiteld mag worden. Ik heb hem maar niet naar de titel gevraagd, sociaal contact heeft zijn grenzen per slot.