Toen ik, gedwongen door een autistische dwangneurose, met frisse tegenzin de morgen LinkedIn opende, wetend dat er weinig zakelijks en veel gezanik over politiek, met name over wat mensen ten oosten en ten westen van ons, de tijdlijn zou domineren, schoot me ineens een verhaaltje dat ik in mijn tijd als change-manager vaak gebruikte. Het sloeg toen op de wijze waarop P&O te werk ging, nu slaat het meer op het wanhopige geklaag over wat leiders met een groot ego.
De slak en de geit.
In de lobby van een groot wit huis stonden een slak en een geit te kijken naar een vrijwel eindeloze gang, die leidde naar, ze ontwaarden het net, de paleistuin.
De geit zei dat het wel een erg lange gang was wat de slak beaamde.
“Zullen we eens kijken wie er het eerste is?” begon de slak een gesprek.
“Dat win je nooit” mekkerde geit.
“Wedden?” zei de slak?
“Wat zet je in?” zei de geit.
“Het verdelen van een stukje grond waar jij graast?”
“Oke” zei de geit dat dacht dat hij het met twee vingers in de neus zo winnen.
Het startsein werd gegeven en enkele minuten later was de geit op zijn dode gemak aangekomen bij de tuin.
“Hoi” hoorde hij ineens.
“Wie is….domme..” want hij zag de geit rustig zitten in een luie stoel.
“Je, domme inderdaad, domme jij, want ik wist dat je met slijmen hier harder vooruit komt dan met mekkeren!”
Doe er mee wat je wilt.