Hij had er al jaren een hekel aangehad, hij had ze zelfs gehaat, maar nu hij alleen was achtergebleven nu zijn partner was overleden, had hij een hondje, niet omdat hij dat wilde, maar omdat ze kinderen hem die cadeau hadden gedaan.
Het was een wit hondje met bruine vlekken of een bruin hondje met witte vlakken, dat wist bij niet. Zijn dochter die bij een dierenarts werkte had het gekregen van een iemand die er vanaf wilde vooral omdat ze geen zin had in de verplichte wandelingen, juist als er een leuk programma op de televisie was. Het arme diertje was dan ook zo dik dat de pootjes leken te zijn ingestort door het meezeulen van het gewicht.
“Papa, veel mee lopen, zeker vier keer per dag” had ze samen met haar zus bevolen toen ze hem Suzie overhandigden.
“Is hij dan een meisje?” had hij geïnformeerd waarop zijn dochters op een uitsteeksel dat ongeveer de lengte van de pootjes hadden gewezen wat duidelijk het kenmerk van een mannetje, een reu, wisten de meiden, was.
“Waarom heet hij dan Suzie?”
“Zo noemden de mensen hem.”
Suzie was geleverd met alle benodigde ingrediënten zoals een halsband, hondenmand, wat speeltjes, bakken voor eten en drinken, een forse zak voer, maar verder geen gebruiksaanwijzing.
Met frisse tegenzin had hij hem, of haar, of het, geaccepteerd en toen de dochters vertrokken een knuffel over het kopje gegeven, dat hij beantwoorde met een vragende blik en een klein likje over zijn hand. Dat voelde eigenlijk best lekker.
“Dan maar even naar buiten” zei hij tegen het diertje dat blijkbaar geen idee had wat hij zei.
Even later stonden ze buiten op straat.
“Wat een leuk hondje” hoorde hij ineens. Hij keek om en zag een vrouwmens die tevens van een hond vergezeld was.
“Hoe heet hij?”
“Suzie” maar het is wel een mannetje hoor.
“Mag ik hem een knuffel geven?”
“Ik denk niet dat jij bijt.”
“Natuurlijk niet, hij is wel een beetje dik, als ik dat mag zeggen.”
“Ja, dat vertelden mijn dochter ook, die hebben hem aan me gegeven, komt van mensen die hem niet meer wilden hebben. Ohhh kijk wat uw hond nu doet, die ruikt aan de achterkant van Suzie! Wat vies…”
“Dat doen honden om elkaar te leren kennen.”
“Oh, dat wist ik niet. Weer wat geleerd vandaag.”
“Nou, leuk jullie te hebben leren kennen! Prettige dag verder..”
Na iets meer dan een half uur lopen was Suzie voorgesteld aan drie andere honden en zat hij in zijn stoel met een vreemd gevoel. Een gevoel dat hij niet meer kende, blijheid, vrolijkheid.
“Lieve Suzie, je hebt mijn leven weer een beetje mooi gemaakt, ik heb andere mensen leren kennen, althans, hun honden, geen idee hoe die mensen heten eigenlijk.”